wojnierz

...ale wracam :) 

...odnaleźć się tu.....Dwuletnia przerwa od Vitalii  sprawia że czuję się ...co najmniej dziwnie. Przeglądam stronę, szperam w tematach forum i pamiętnikach.... pewnie w końcu się oswoję....
 

Wszystko robię powoli:
- powoli przyzwyczajam się do ograniczeń jedzenia
-powoli zwiększam intensywność ćwiczeń(wczoraj do podstawowych dodałam 20 min na steperku)
-powoli oswajam się ze świadomością że znowu zaczną biegać
- powoli kiełkuje we mnie myśl że powinnam kupić rolki
- powoli reorganizuje swoje życie tak żeby znalazło się w nim miejsce na dietkowanie
- powoli zaczynam wierzyć że może tym razem mi się uda....

...chyba powinnam zacząć pracować nad sobą(albo nad nim)
Normalny człowiek, po przebywaniu 10 godz. w pracy, zrobieniu obiadu na następny dzień i posprzątaniu, po prostu wziąłby książkę do ręki i odpoczął. Jak piszę normalny, tzn nie ja!

Obietnica złożona wczoraj jak ogień paliła się w mojej pamięci(chociaż robiłam wiele żeby o niej nie pamiętać)
Wróciłam do domu z planem A i B.
 A zakładał bieganie- wszystkie za i przeciw:brak deszczu, lekki chłód, ciemność, 
B- ćwiczenia w domu, miał być wdrożony w życie gdyby plan A nie został wykonany(błagalne spojrzenie męża i pytanie"może nie dziś?"
 Skończyło się na 25 min ćwiczeniach- może mało ale po rocznym odwyku to chyba sporo :)
 

Powoli uświadamiam sobie że moim celem jest nie tylko spadek wagi , ale przede wszystkim wypracowanie zdrowych nawyków żywieniowych. wiem, ze nie będzie łatwo, ale już chyba za późno na wątpliwości. Decyzja podjęta.
Nie ma odwrotu......

ja kocham jeść!!!!

Moje życie kręci się wokół jedzenia. Jak nie jem to myślę co zjem! Już samo to mnie relaksuje. Uwielbiam gotować, sprawdzać nowe przepisy, eksperymentować w kuchni. to moja pasja....
Wiem, jestem uzależniona....

Nie zrezygnuje z pasji i przyjemności jaką daje mi i gotowanie i jedzenie, ale przecież coś zrobić muszę....
Skończy się na przeorganizowaniu mojego życia....
Taka mała rewolucja.... Przestanę przebywać w pracy 10 godz. dziennie i będę miała więcej czasu dla siebie. To oznacza że nie będę przemęczona i znajdę trochę siły na codzienne ćwiczenia....(właśnie uświadomiłam sobie że to raczej niewykonalne...przynajmniej do czasu kiedy nie ogarnę biurowego bałaganu, więc...

...Wykorzystam swój upór(mam go niewyczerpalne złoża :)
Postanawiam sobie, że codziennie znajdę ok 40 minut na ćwiczenia. Może nawet znowu zacznę biegać(chyba się lekko zagalopowałam, poczekam jeszcze z tym bieganiem, nie wszystko na raz. Powoli, spokojnie. Dojdę i do biegania)

Zaczynam od dziś, a juto z przyjemnością napisze że boli mnie wszystkie mięśnie

... niestety nie mam się czym pochwalić...
chociaż chciałabym napisać Wam , ze przez te dwa lata udało mi się: -przynajmniej utrzymać wagę,
- nie przytyć
-zmienić nieprawidłowe nawyki żywieniowe
-ćwiczyć pięć razy w tygodniu

Szkoda że nie mogę się chwalić, a powyższe zasady potraktować nie jak sukcesy, lecz jak cele dopiero do osiągnięcia.
 Mówi się trudno.
Od dziś zaczynam koleją walkę! Jak zwykle nie łatwą, ale przecież życie polega na ciągłym doskonaleniu siebie więc ...walczę o lepszą siebie. Wszystko w moich rękach. Mam nadzieję że się uda.