zwiefkowa

Jak to jest, że od roku patrząc w lustro nie zauważyłam nic niepokojącego...?

Teraz wystarczy tylko się postarać....

Czy czlowiek może uzależnić się psychicznie, od zapychania sobie żołądka...?
Kocham jęść! alę jak można kochać coś co nas niszczy...?
Kocham siebie i chce pokochać swoje ciało! Jedno drugie wyklucza w moim przypadku...
od kilku dni nie jem słodyczy i ograniczam jedzenie, ale mam chwile, kiedy chcę się najeść do syta... chyba miałam z tym problem, zresztą wiem, że nie tylko ja...
Jestem zdeterminowana i oby to było trwałe...
Kocham czekoladę.... kiedyś wyczytałam, że tylko ludzie smutni jedzą dużo słodyczy...
Czy jestem smutna...? Chyba nie...
Jestem raczej samotna, bo moja wiara we włase możliwości gdzieś ucieka, jestem zamknięta w sobie a to wszystko przez to, że mam niską samoocenę... dlaczego..?

Wierzę że się uda, a wiara przecież czyni cuda...? hahaha...:)

Byłam z synkiem na sankach dziś, mamy piękną pogodę! :) wkońcu trochę śniegu :)
Czas gdzieś ucieka, kolejne dni za nami...
Jeszcze troche i pokocham siebie :)

To jest determinacja, by osiągnąć doskonałość...!

kilka lat temu, gdyby ktoś mi powiedział że w wieku 20 lat będę nosić rozmiar 40- wyśmiałabym! Jak to...?! Ja i 40?? Pff... aż tu nagle ciąża... katastrofa, a jednocześnie swoboda...w jedzeniu...! w końcu! Koniec ograniczania się w jedzeniu! Nic bardziej mylnego... i tak w przeciągu 9 miesięcy waga z 57 kg skoczyła do 80kg! Po ciąży nocne wstawanie, spacery i zajmowanie się dzieckiem pozwoliły mi zrzucić kilka kg, tak wiec ważyłam 60 kg.... Niestety tak łatwe zrzucenie wagi spowodowało, że kiedy mój syn podrósł i miałam wiecej swobody stwierdziłam że skoro tak szybko poszło, to już zawsze tak będzie, zaczęłam jeść: słodycze, kolacje po 22, i tak nim się obejrzałam ważyłam 67 kg! i od roku każda próba zrzucenia kg kończy się fiaskiem! Obecnie waże 65 kg... noszę rozmiar 40! :(